Mi pequeño grano de ayuda a la gente que padece E.L.A., y que ha hecho que crezca como persona, al crack de Raúl, a Milagros a Josep, Lola, Juan, Nurias y Pilares, pedon por los que me olvido, a tantos que unieron mi amistad a la suya, a gente que me hizo recapacitar , a gente que me alegra mi existencia, simplemente por verlos sonriendo...a vosotros, a ellos, a todos...VIVE LA VIDA.
SOLEDAD DEL RAPSODA Solos tú y yo soledad, me enfrento a ti, y a esas páginas en blanco que son testigo de penas y alegrías, a ese horizonte nublado que radiografía permanente mis sentimientos heridos de muerte por falta de reflejos. Me enfrento a esa lectura que escudriña sin parar mis pensamientos, para dictar cuán grande es mi soledad, esa misma que yo persigo busco, encuentro, cada vez que mi mano plasma mis letras en una hoja en blanco cerca de mi alma. Palabras, puntos, comas, reír, amar, amarguras varias, llorar, penar por un puñado de frases que engarzan un bello ramo de rosas bajo un leve suspiro de enamorados, donde el amor gana o pierde mil batallas, perviviendo en el corazón de los solitarios rapsodas mientras buscan el poema eterno. WILFREDO BAIXAULI BOU.- 14/05/2015 RESERVADOS LOS DERECHOS DE AUTOR. FOTOS DE GOOGLE
Aquest poema neix com una
xicoteta critica a les velles formes de fer política cada quatre anys, no és
crítica a cap persona, ni a cap partit polític de l'espectre en particular.